T21

Teatr 21 to zespół teatralny, którego aktorami są głównie osoby z zespołem Downa i autyzmem. W ciągu 15 lat swojej działalności stworzył kilkanaście spektakli prezentowanych w teatrach i instytucjach w całej Polsce.                    Grupa występowała na festiwalach krajowych (m.in. Wrocław, Poznań, Gdańsk, Kraków) i zagranicznych (Praga, Berlin, Helsinki, Freiburg).

Oprócz działalności artystycznej Teatr 21 zajmuje się również edukacją, pedagogiką teatru, działalnością wydawniczą, organizuje konferencje, wykłady      i pracuje w międzynarodowych sieciach. W 2021 roku Teatr 21 został nagrodzony Paszportem POLITYKI w kategorii "Teatr". W 2019 roku spektakl “Rewolucja, której nie było” został nagrodzony na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym “Boska Komedia” w Krakowie. Obecnie Teatr 21 pracuje nad projektem Centrum Sztuki Włączającej, które będzie pierwszą społeczną instytucją kultury                  w Warszawie w całości dedykowaną twórczości artystów                                          z niepełnosprawnościami. Jego głównym zadaniem będzie włączanie w pole sztuki, kultury i nauki różnorodnych grup społecznych. Swoje miejsce znajdą          m.in. spotkania z artystami, warsztaty dla rodzin i osób starszych, wykłady z zakres studiów o niepełnosprawności i sztuce osób z niepełnosprawnościami, wystawy artystów sztuk wizualnych i wiele innych.

Sama przestrzeń jak i wszystkie wydarzenia będą dostosowane do potrzeb osób z różnymi niepełnosprawnościami. Ponadto Centrum Sztuki Włączającej stanie się stałą siedzibą Teatru 21, który od 15 lat musiał działać bez własnego miejsca. Program Centrum Sztuki Włączającej jest współfinansowany przez m.st. Warszawę. 

                                                         


 

T21

Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie działa nieprzerwanie od 1893 roku i jest jedną z najsłynniejszych i najbardziej zasłużonych polskich scen. Gmach, zaprojektowany przez Jana Zawiejskiego, jest zaliczany do najcenniejszych zabytków architektury teatralnej w Europie. Od początku swego istnienia było to miejsce narodzin współczesnej polskiej reżyserii, scenografii, inscenizacji i aktorstwa. Oprócz granych spektakli teatr angażuje się w wielką ilość projektów artystycznych stając się wielopoziomowym i przemawiającym różnymi środkami wyrazu centrum sztuki. Teatr jest również miejscem prestiżowych wydarzeń kulturalnych oraz międzynarodowych spotkań i konferencji. 

                                                         


 

TK

Teatr im. Stefana Żeromskiego w Kielcach jest jedyną zawodową sceną dramatyczną w województwie świętokrzyskim, ale jego znaczenie wykracza także dalej, poza lokalność. Scena ma 142 lata i jest jedną z najstarszych                w Polsce, nieliczną, która na przestrzeni dziejów nieprzerwanie mieściła się w tej samej, zabytkowej już siedzibie. Mury kamienicy przy ul. Sienkiewicza 32 stanowią dziedzictwo kulturowe lokalnej społeczności i podlegają pieczy wojewódzkiego konserwatora zabytków.

Na lata 2020-2023 planowany jest generalny remont gmachu wraz z jego częściową przebudową i na ten czas działalność artystyczna sceny została przeniesiona do siedziby tymczasowej przy Wojewódzkim Domu Kultury                  w Kielcach. Dziś Teatr Żeromskiego mocno zaznacza swoją obecność                 na kulturalnej mapie kraju, sięgając tak po klasykę, jak i po współczesne teksty wspierane przez nowe środki dramaturgicznej narracji.

Jest platformą wymiany myśli utytułowanych twórców, laureatów prestiżowych nagród na festiwalach w Polsce i zagranicą – m.in. Mai Kleczewskiej, Remigiusza Brzyka, Moniki Strzępki i Pawła Demirskiego, Jolanty Janiczak i Wiktora Rubina, Radosława Rychcika, Mikołaja Grabowskiego, Krzysztofa Rekowskiego, Dana Jemmetta, Michała Siegoczyńskiego i wielu innych, oraz miejscem spotkania artystów z publicznością. W każdym sezonie przygotowywanych jest średnio sześć premier i granych jest około 230 spektakli. Rocznie Teatr w Kielcach odwiedza ponad 50 tysięcy osób. 

                                                         


 

TK

Źródło i energia Teatru Łaźnia Nowa tkwi w Nowej Hucie. To tutaj, w postindustrialnych halach dawnych warsztatów Zespołu Szkół Mechanicznych zrealizowała się idea Bartosza Szydłowskiego i Małgorzaty Szydłowskiej, by stworzyć miejsce wspólne dla artystów i mieszkańców dzielnicy. Wyznacznikiem kierunku dla działań Łaźni Nowej jest odnaleziony na ścianie korytarza w nowej siedzibie napis – wezwanie: „zachowaj czystość” i dopisane do niego przez uczniów słowo: „umysłu”. Tak powstało najważniejsze łaźniowe hasło: „dbaj o higienę myślenia”.

Teatr, który wyrósł z kilkunastoletniego doświadczenia Stowarzyszenia Teatralnego Łaźnia, zyskał swoje bezpieczne miejsce i artystyczny dom w sercu nowohuckiego osiedla Szkolnego, wśród bloków i zieleni. W 2004 roku Łaźnia zmieniła swój status ze stowarzyszenia działającego na Kazimierzu w Teatr Łaźnia Nowa, miejską instytucję kultury z nowo objętą siedzibą w byłym budynku Zespołu Szkół Mechanicznych na osiedlu Szkolnym w Nowej Hucie.

Od początku swego istnienia Łaźnia Nowa idzie własną drogą. Teatr nie posiada stałego zespołu aktorskiego. Do każdego projektu artystycznego tworzone są zespoły twórców i wykonawców. Realizowane przez Bartosza i Małgorzatę Szydłowskich projekty są zawsze projektami społecznymi i partycypacyjnymi. Szydłowski angażuje w swoje przedstawienia amatorów-nowohucian i stawia ich na scenie obok zawodowych aktorów: Jana Peszka, Radosława Krzyżowskiego, Krzysztofa Zarzeckiego, Jerzego Święcha, Krzysztofa Globisza, Romana Gancarczyka, Marty Zięby, Jerzego Stuhra i innych. Tworzy w ten sposób przestrzeń wymiany doświadczeń, generuje sytuację, która często zmusza do wyjścia ze strefy komfortu jedną i drugą stronę tego spotkania. Mechanizm poszukiwania i definiowania pola identyfikacji teatru z mieszkańcami oraz mieszkańców z teatrem jest w pracy Łaźni ciągle obecny i w każdym działaniu na nowo uruchamiany. 

                                                         


 

TM

Teatr Montownia to jedna z pierwszych niezależnych grup teatralnych w Polsce. Założyli ją w 1996 r. trzej absolwenci ówczesnej warszawskiej PWST: Adam Krawczuk, Rafał Rutkowski i Maciej Wierzbicki. Później dołączył do nich Marcin Perchuć, również absolwent PWST. Krytycy zgodnie twierdzą, że Montownia jest jedną z ważniejszych grup, jakie pojawiły się na polskim rynku teatralnym. Montownia konsekwentnie definiuje własny model teatru – niezależnego, wolnego od biurokracji, otwartego na nietuzinkowe pomysły i gotowego wspierać innych twórców. Montownia jest teatrem, który nie posiada własnej sceny, obecnie gra gościnnie m.in. w OCH-teatrze, Teatrze Polonia, Teatrze WARSawy.

                                                         


 

TK

Teatr Muzyczny ROMA, którego dyrektorem od roku 1998 jest Wojciech Kępczyński, realizuje wielkie inscenizacje światowej klasyki musicalowej, nie stroniąc jednocześnie od prezentowania polskiej publiczności rodzimych tytułów. Wśród zagranicznych musicali wystawianych dotąd na Dużej Scenie TM ROMA były m.in. „Aida”, „Miss Saigon”, „Koty”, „Les Misérables”, „Upiór w operze”, „Deszczowa piosenka”, czy „Mamma Mia!”. Wśród rodzimych tytułów największym powodzeniem cieszył się musical „Piloci” zagrany w latach 2017-2019 aż 427 razy (i jest to trzeci wynik w historii TM ROMA pod względem liczby przedstawień jednego tytułu). W marcu 2020 roku miały miejsce ostatnie w tym sezonie spektakle musicalu „Aida”, a 17 kwietnia planowana jest premiera nowego musicalu „Waitress”.

Misją TM ROMA jest tworzenie i kultywowanie tradycji musicalu zarówno poprzez prezentację najwybitniejszych tytułów sprowadzanych z Broadwayu i West Endu, jak i poprzez produkcję własnych przedstawień musicalowych. TM ROMA kształtuje wrażliwość artystyczną Polaków, dbając o jak najwyższy poziom i jakość realizowanych spektakli. Poprzez współpracę z innymi instytucjami tworzy i promuje ofertę kulturalną Warszawy.

Już od kilkunastu lat Duża Scena TM ROMA działa według systemu broadwayowskiego, co oznacza, że spektakle są grane 7 razy w tygodniu, natomiast kameralna Nova Scena jest sceną repertuarową i pokazywane są tam przedstawienia muzyczne i musicale zarówno dla dorosłych jak i dla dzieci. Gości tam także cykl znakomitych koncertów jazzowych „Dobry Wieczór Jazz” pod patronatem Krzysztofa Herdzina.

                                                         


 

TK

Teatr Nowy od 1923 roku funkcjonujący przy ul. Dąbrowskiego 5 w Poznaniu – oferuje publiczności zróżnicowany repertuar oparty o współczesną dramaturgię    i nowoczesne interpretacje klasyki. Spotykają się tutaj reżyserzy różnych pokoleń, poszukujący różnych estetyk oraz dróg komunikacji z odbiorcą.

Większość spektakli powstaje z lokalnych inspiracji, ale ich festiwalowe sukcesy świadczą o głębokim, uniwersalnym przesłaniu. Poza stałym repertuarem widzowie odwiedzający tutejsze trzy sceny mogą też liczyć na inne atrakcje: czytania performatywne, spotkania z pisarzami oraz zajęcia edukacyjne: czytania i animacje dla najmłodszych, pokazy charakteryzacji, warsztaty i wycieczki.

Od 2018 roku Teatr Nowy organizuje też Festiwal i Konkurs Wokalny                „Pamiętajmy o Osieckiej”.

                                                         


 

a

Och-Teatr powstał 16 stycznia 2010 roku w zaadaptowanym na użytek sali teatralnej budynku byłego Kina Ochota. Pierwszą premierą była – WASSA ŻELEZNOWA Maksyma Gorkiego w reżyserii Waldemara Raźniaka z Krystyną Jandą i Jerzym Trelą w rolach małżeństwa Żeleznowych. Aktualny repertuar Och-Teatru budują sztuki komediowe ("Wspólnota mieszkaniowa"), farsowe ("Mayday") i stand-up ("Maminszymek") oraz spektakle dedykowane młodzieży ("Stowarzyszenie Umarłych Poetów").

                                                         


 

TK

Tradycje operowe we Wrocławiu sięgają pierwszej połowy XVIII wieku, wówczas Ballhaus (Dom Zabaw), odwiedzały teatry wędrowne. Duże znaczenie miała działalność włoskiej trupy operowej, utrzymującej stały kontakt z teatrami w Bolonii i Wenecji oraz z Antonio Vivaldim. Ich siedziba w 1727 otrzymała status teatru miejskiego a w grudniu 1795 otrzymała nazwę Teatru Królewskiego we Wrocławiu. W latach 1804–1806 teatr prowadził Carl Maria von Weber, twórca niemieckiej opery romantycznej.

W obecnym budynku opery mieścił się najpierw teatr miejski (wbrew nazwie początkowo był własnością różnych spółek, przede wszystkim Teatralnego Towarzystwa Akcyjnego, na własność miasta przeszedł w 1878), grający także opery i operetki. Dopiero na przełomie XIX/XX wieku teatr przekształcono w operę. Prowadziła ona działalność do 1944, jako jedna z czołowych scen niemieckich.

Na scenie teatru gościło wielu znakomitych europejskich śpiewaków i śpiewaczek, dyrygentów i wirtuozów, m.in. Władysław Mierzwiński, Marcelina Sembrich-Kochańska, Apolinary Kątski, Richard Wagner, Richard Strauss, Wilhelm Furtwängler, Niccolò Paganini, Karol Lipiński, Anton Rubinstein, Ferenc Liszt i Henryk Wieniawski. 8 września 1945 nastąpiła reaktywacja działalności Opery przedstawieniem Halki Moniuszki w reżyserii Stanisława Drabika (pierwszego powojennego dyrektora opery). Do 1950 wystawiano oprócz oper także sztuki teatralne, teatr lalki i operetki (z powodu braku budynków dla tych instytucji).

Od 1997, z inicjatywy dyrektor Ewy Michnik, w czasie generalnego remontu gmachu (1997–2006), rozpoczęto serię monumentalnych widowisk operowych realizowanych w Hali Ludowej lub w plenerze, co stało się wyróżnikiem Opery Wrocławskiej względem innych tego typu placówek w Polsce.

                                                         


 

TP

Teatr PAPAHEMA został założony w 2014 roku przez czworo ówczesnych studentów roku dyplomowego Wydziału Sztuki Lalkarskiej Akademii Teatralnej, których połączyły podobny gust i poczucie humoru. Młodzi aktorzy od kilku lat      z powodzeniem łączą klasykę ze współczesną wrażliwością, środki teatru aktorskiego z bogactwem języka teatru formy, żart i dystans z poważną refleksją na temat otaczającej rzeczywistości.

Od maja 2014 roku Teatr działa jako Fundacja. PAPAHEMA regularnie prezentuje swoje przedstawienia w Teatrze Dramatycznym im. Aleksandra Węgierki                w Białymstoku, Teatrze Żydowskim im. Estery Rachel i Idy Kamińskich                    w Warszawie, Teatrze WARSawy oraz Teatrze Miejskim w Gliwicach, współpracuje również z Teatrem Polonia i Teatrem Montownia. Teatr tworzą Paulina Moś, Helena Radzikowska, Paweł Rutkowski i Mateusz Trzmiel. Twórcy chętnie jednak współpracują z innymi artystami – reżyserami, scenografami, kompozytorami i aktorami. Dotychczas Teatr PAPAHEMA zrealizował trzynaście spektakli. 

                                                         


 

TK

Teatr „Polonia” został założony w 2005 przez Fundację Krystyny Jandy na rzecz Kultury. Siedziba Teatru „Polonia” mieści się w budynku, w którym kiedyś znajdowało się kino „Polonia”. W lutym 2005 w posiadanie sali kinowej weszła Fundacja Krystyny Jandy na rzecz Kultury i rozpoczęła jej adaptację do sali teatralnej. W tym samym roku uruchomiona została tzw. mała scena          (Fioletowe pończochy).

Do grudnia 2006 trwała adaptacja sali kinowej na scenę teatralną. Pierwsza premiera na dużej scenie odbyła się 3 grudnia 2006, był to dramat Trzy siostry (1901) Antona Czechowa. Teatr Polonia szybko stał się jedną z najbardziej popularnych scen stolicy. Oprócz ambitnych sztuk, na scenie można zobaczyć lżejsze spektakle z gwiazdami polskich scen. W teatrach odbywają się także koncerty gwiazd oraz liczne recitale i gościnne spektakle. 

                                                         


 

TK

Teatr Powszechny im. Jana Kochanowskiego działający od 1976 roku              jest jedynym zawodowym teatrem w prawie ćwierćmilionowym Radomiu.

Na czterech scenach rocznie przygotowuje od 8 do 13 premier. Od 1 września 2019 roku dyrektorem naczelnym i artystycznym Teatru jest Małgorzata Potocka.

                                                         


 

TK

STUDIO BUFFO założone zostało w 1992 roku przez dwóch artystów: Janusz Stokłosa – kompozytor (prezes) , Janusz Józefowicz – reżyser i choreograf (dyrektor artystyczny). Postanowili oni założyć niezależny teatr by, choć w części, uchronić odnoszący spektakularny sukces zespół musicalu METRO, który od dnia premiery korzystał z obcych scen, a nad którym zawisła groźba rozwiązania. Pierwszą premierą duetu J. Józefowicz i J. Stokłosa, którą wystawili na deskach teatru STUDIO BUFFO był hit „DO GRAJĄCEJ SZAFY GROSIK WRZUĆ” z E. Górniak, K. Groniec, B. Melzer, R. Janowskim, M. Milowiczem a także K. Materną i W. Mannem.

Działając na zasadach rynkowych, nie korzystając z jakichkolwiek subwencji, czy dotacji publicznych udało się stworzyć unikalny teatr polskiej piosenki. Dzisiaj zespół teatru Studio Buffo ma w swoim repertuarze około 300 przebojów od okresu międzywojennego do lat współczesnych. Oprócz własnych spektakli szeroko prezentuje również ważne wydarzenia artystyczne tak w dziedzinie dramatu, teatru muzycznego, piosenki jak i jazzu, kabaretu czy estrady. W sumie od 1992 r. zagrano ponad 10 000 spektakli i koncertów, które obejrzało około 4 miliony widzów.  

                                                         


 

TK

STUDIO teatr­ga­le­ria to pra­cow­nia arty­styczna, miej­sce twór­czych poszu­ki­wań pro­wa­dzo­nych przez arty­stów róż­nych dzie­dzin sztuki. W nawią­za­niu do swo­jej awan­gar­do­wej tra­dy­cji, z Wit­ka­cym jako patro­nem, STUDIO jest prze­strzenią    wol­nej wypo­wie­dzi, w któ­rej prze­ni­kają się różne dys­cy­pliny: teatr,                     sztuki wizu­alne, muzyka, film. Zgod­nie z myślą autora teo­rii Czy­stej Formy          zapra­szani do współ­pracy twórcy będą mieli tu moż­li­wość pro­wa­dze­nia              eks­pe­ry­men­tów este­tycz­nych.

STUDIO nie two­rzy pro­gramu, ale MIEJSCE, w któ­rym można myśleć ina­czej        niż w zapro­gra­mo­wa­nej przez poli­ty­ków rze­czy­wi­sto­ści. STUDIO chce                    tę rze­czy­wi­stość zmie­niać. Punk­tem wyj­ścia jest dla nas pyta­nie o przy­szłość teatru arty­stycz­nego w Pol­sce i w Euro­pie, a kon­kret­nie o to, w jaki spo­sób        może on bro­nić swo­jej pozy­cji w obec­nej sytu­acji spo­łecz­nej,                                eko­no­micz­nej i poli­tycz­nej.

STUDIO to miej­sce otwarte i demo­kra­tyczne. Nie ma tu uprzy­wi­le­jo­wa­nych, wszyst­kich obo­wią­zują te same zasady pracy, a także wol­ność w dobo­rze            tema­tów i środ­ków wyrazu. Liczy się kon­cep­cja, a nie kon­wen­cja, part­ner­stwo,      a nie gwiaz­dor­stwo. Aktor STUDIO jest świa­do­mym arty­stą, któ­rego                        rola w spek­ta­klu nie ogra­ni­cza się do bycia ele­mentem insce­ni­za­cji.

Prak­tyczną reali­za­cją idei teatru­ga­le­rii jest pro­jekt sta­łej sce­no­gra­fii na jed­nej          ze scen. Sce­no­gra­fia staje się w ten spo­sób auto­no­micz­nym dzie­łem sztuki wysta­wio­nym w prze­strzeni Teatru. W sezo­nie 2016/2017 pro­jekt „Izo­latka”,          na sce­nie Mode­la­tor­nia, zre­ali­zo­wali:                                                                          Nico­las Gro­spierre i Olga Mokrzycka-Gro­spierre. 

                                                         


 

TK

Pierwsza premiera Teatru Syrena odbyła się w Łodzi w 1945 roku. Po trzech latach Teatr przeniósł się do Warszawy na ul. Litewską 3, gdzie przed wojną mieściła się ujeżdżalnia koni. Syrenę założyła grupa artystów przedwojennego warszawskiego kabaretu, z Jerzym Jurandotem na czele.

W składzie pierwszego zespołu byli m.in.: Adolf Dymsza - jedno z największych aktorskich nazwisk międzywojnia, „król polskiej komedii”. Tutaj debiutowali Sławomir Mrożek i Stanisław Tym. Syrena jako „stajnia” przedwojennych gwiazd kabaretu szybko wychowała kolejne aktorskie pokolenie, które twórczo kontynuowało tradycje poprzedników.

Od objęcia w 2017 roku dyrekcji przez Jacka Mikołajczyka (od 2020 roku              w tandemie z Agnieszką Moniką Walecką), Syrena utrwala swój profil jako nowoczesny teatr musicalowy. Jej repertuar jest mocno zakorzeniony we własnej muzyczno-teatralnej tradycji.

                                                         


 

TK

Największy teatr w Polsce i jeden z większych na świecie. Od ponad 170 lat tworzy historię opery i baletu w kraju. Mieści się w samym sercu Warszawy, a jego monumentalności nie sposób przegapić – Teatr Wielki - Opera Narodowa. Historia miejsca sięga XIX wieku, odbudowany po wojennych zniszczeniach gmach otwarty został w 1965 roku i od tamtej pory nieprzerwanie służy jako jeden z najokazalszych i najlepiej wyposażonych teatrów w Europie.

Dyrektorem naczelnym TW-ON jest Waldemar Dąbrowski – były minister kultury, mecenas sztuki, działacz kulturalny, współzałożyciel teatrów, orkiestr, instytucji kultury, a także członek zarządu Opera Europa. Dyrektorem baletu jest Krzysztof Pastor – choreograf, artysta, którego język artystyczny doceniany jest w takich zespołach baletowych jak Het Nationale Ballet, The Washington Ballet czy The Israel Ballet. Dyrektorem artystycznym Opery Narodowej jest Mariusz Treliński, który cieszy się sławą jednego z czołowych reżyserów operowych na świecie, co zostało ostatecznie potwierdzone w 2018 roku, kiedy otrzymał Operowego Oscara – International Opera Award.

Opera Narodowa i Polski Balet Narodowy współpracują z wieloma teatrami na świecie. Produkcje Teatru Wielkiego były pokazywane niemal na każdym kontynencie, w takich miejscach, jak: Metropolitan Opera, Teatro alla Scala, English National Opera oraz festiwale w Bregenz czy Baden-Baden.

TW - ON to nie tylko siedziba opery i baletu. Jako instytucja pomyślany został totalnie: znajdziemy tu także pierwsze w Polsce Muzeum Teatralne, Galerię Opera prezentującą głównie dzieła polskich malarzy XX wieku czy Akademię Operową – studio kształcące młodych śpiewaków.

Ponadto scena Opery Narodowej jest miejscem wielu festiwali, gal, wydarzeń rozrywkowych, ale przede wszystkim tych o znaczeniu historycznym. 

                                                         


 

TK

Teatr Wielki w Łodzi to druga pod względem wielkości scena operowa w Polsce  i jedna z największych w Europie. To scena z ponad 65-letnią tradycją, na której odbywają się przedstawienia operowe, baletowe, koncerty, rożnego rodzaju      gale i konferencje.

Teatr Wielki w Łodzi to również międzynarodowy festiwal Łódzkie Spotkania Baletowe, który w formie biennale trwa nieprzerwanie od 1968 roku. Na naszej scenie gościły największe osobowości świata operowego i baletowego.            Więcej o historii naszego teatru można przeczytać na stronie Cyfrowego Muzeum Teatru Wielkiego w Łodzi (www.cyfrowemuzeum.operalodz.com) lub na stronie internetowej Teatru. (www.operalodz.com)

                                                         


 

TW

Teatr Współczesny w Warszawie istnieje od 1949 roku. Obecnie przy ul. Mokotowskiej 13 działa na dwóch scenach (Scenie Głównej i Scenie w Baraku). Od roku 1981 pod dyrekcją Macieja Englerta. Teatr ma swoją stałą, wierną publiczność, której odpowiada profil teatru: starannie dobrany, repertuar – od klasyki, przez najnowsze dramaty (dużo prapremier polskich i obcych), po dobrą komedię, czy farsę. Różnorodny repertuar realizowany z szacunkiem dla autora i – co być może jest najważniejsze - ze wspaniałymi kreacjami aktorskimi jest znakiem rozpoznawczym Teatru Współczesnego. To na tej scenie publiczność miała okazję obejrzeć i oklaskiwać „Mistrza i Małgorzatę” i „Psie serce” Bułhakowa, „Tango” Mrożka, „Hamleta” Szekspira, „Wniebowstąpienie” Konwickiego, „Namiętną kobietę” Mellor, czy ostatnio - ”Wstyd” Modzelewskiego. 

                                                         


 

ah

Grupa AD HOC powstała w październiku 2008 roku, jako jedna z pierwszych w Polsce grup zajmujących się improwizacją komediową. Grupa ma w swoim repertuarze zarówno krótkie, jaki długie formy impro (pełnowymiarowe spektakle) – wszystkie tworzone są na scenie na żywo, bez scenariusza, w oparciu o sugestie publiczności i nieograniczoną wyobraźnię improwizatorów. Członkowie grupy swoją wiedzę i doświadczenie zdobywali na warsztatach z instruktorami z m.in.: Wielkiej Brytanii, Stanów Zjednoczonych, Kanady, Austrii, Czech, Szwajcarii i Hiszpanii. AD HOC to kilkaset godzin występów i przeprowadzonych w całej Polsce warsztatów improwizacji. Grupa często gości na festiwalach teatralnych, kabaretowych i improwizacyjnych. Doświadczenie telewizyjne grupy poparte jest współpracą z TVP, Polsatem i Comedy Central.

                                                         


 

TK

Klub Komediowy działa od ponad sześciu lat na Placu Zbawiciela w Warszawie. Jesteśmy pierwszym Klubem Komediowym w Polsce. Codziennie można przyjść na spektakle, które są różnymi formami komedii na żywo i przy okazji napić się kawy, wina.

Można zobaczyć u nas teatry improwizowane (Klancyk, Humbuk) stand-up (Stand Up Polska), kabaret literacki (Fabularny przewodnik po), skecz show (Testament Millenialsa), koncerty, spektakle teatralne i inne inicjatywy sceniczne, które są nowością na warszawskiej scenie teatralnej i klubowej. Prezentujemy formaty i spektakle, które są naszymi oryginalnymi produkcjami: Dubbingi niszczą, Musical improwizowany, Mała gra o nic (teleturniej) i inne. Na naszej scenie gościliśmy m.in Janusza Gajosa, Jacka Fedorowicza, Szczepana Twardocha, Marcina Maseckiego, Mariusza Szczygła, Jakuba Żulczyka i innych. Pokazujemy to, co najciekawsze w niezależnej komedii, robimy nowe rzeczy, eksperymentujemy, wypracowujemy formaty i czerpiemy to, co najlepsze              z przeszłości polskiej komedii.

                                                         


 

Laureaci programu grantowego dla teatrów

Teatry i grupy teatralne, które otrzymały wsparcie finansowe na realizację spektakli online w ramach ogłoszonego przez Cyfrową Polskę oraz YouTube programu grantowego. Więcej informacji tutaj

                                                         


 

TK

Warszawski Teatr Capitol to jeden z największych i najprężniej rozwijających się teatrów prywatnych w Polsce. Powstał w 2008 roku dzięki inicjatywie aktorki          i obecnej dyrektor teatru Anny Gornostaj oraz jej męża, reżysera Stanisława Mączyńskiego.

Wysoki poziom teatru gwarantuje bogaty i różnorodny repertuar komediowy, budowany dzięki współpracy z wybitnymi reżyserami teatralnymi oraz wyśmienitymi aktorami. Bilet do Teatru Capitol to wejściówka do świata komedii, błyskotliwych dialogów, dowcipnych ripost i pikantnych fars z udziałem gwiazd!

W ofercie Teatru znaleźć można osiemnaście komedii i fars dla widzów dorosłych oraz dziewięć spektakli edukacyjno-muzycznych dla dzieci i młodzieży.           Teatr posiada dwie sceny: Scenę Dużą oraz Scenę Mniejszą.

W ramach biletu na widzów czeka wiele dodatkowych atrakcji tj. dancingi przy muzyce na żywo po spektaklach w soboty, czy warsztaty i animacje dla najmłodszych przy okazji spektakli bajkowych. Więcej informacji: www.teatrcapitol.pl

                                                         


 

TD

Teatr Dziewiątka działa od 2009 roku przy ZSP im. Adama Mickiewicza                  w Lubaniu. Powstał z inicjatywy pierwszych 9 młodych aktorów i reżyser Anety Ćwieluch. Grupa co roku pracuje nad nowymi spektaklami, w których nie tylko przedstawia problemy otaczającego nas świata, lecz także pokazuje zabawę formą, rytmiczną pracę i doskonały warsztat, jaki aktorzy zdobywają podczas przygotowań.

Przez Dziewiątkę przewinęło się już ponad 100 aktorów realizując spektakle grupowe oraz indywidualne, które chętnie przedstawiają na różnych festiwalach teatralnych w całej Polsce. Ostatni spektakl, "Wyspa Chudych", zdążył poszerzyć liczne już osiągnięcia teatru o kolejne nagrody, m. in. Nagroda Publiczności            oraz Wyróżnienie Reżyserskie na Ogólnopolskich Relacjach Międzypokoleniowych w Stalowej Woli oraz Nagrodę Główną na Ogólnopolskich Konfrontacjach Teatralnych w Łodzi.

                                                         


 

TJ

Teatr im. Stefana Jaracza w Olsztynie jest jedyną na Warmii i Mazurach narodową instytucją kultury współprowadzoną przez Ministerstwo Kultury              i Dziedzictwa Narodowego oraz Samorząd Województwa. Teatr konsekwentnie stara się być powszechny, dla szerokiej publiczności, dostępny w odbiorze,            a równocześnie na wysokim poziomie artystycznym. Od 2019 roku repertuar oscyluje głównie wokół literatury polskiej według programu artystycznego opracowanego przez dyrektora Zbigniewa Brzozę. Spektakle są wystawiane          na czterech scenach: Dużej, Kameralnej, Margines oraz Scenie u Sewruka.

Poza działalnością stricte repertuarową Teatr im. Stefana Jaracza w Olsztynie organizuje w sezonie dwa festiwale, prowadzi edukację teatralną, przygotowuje czytania performatywne, wystawy i spotkania z artystami. Od 2019 roku prowadzi też Studium Reportażu pod patronatem Małgorzaty Szejnert – są to roczne warsztaty dla osób zainteresowanych pisaniem. Od 30 lat przy Teatrze działa Policealne Studium Aktorskie im. Aleksandra Sewruka, które ma uprawnienia szkoły publicznej. Absolwenci 3-letniej szkoły otrzymują dyplomy w zawodzie aktora dramatu. Siedzibą olsztyńskiego Teatru jest zabytkowy gmach wybudowany w 1925 r. według projektu architekta Augusta Feddersena.

                                                         


 

TM

Teatr Mały w Tychach Historia Teatru Małego sięga lat 60. Teatr pełnił między innymi rolę zakładowego domu kultury przy KWK „Ziemowit”. W 1991 roku gmach Teatru został własnością miasta i po remoncie w 1994 r. stał się siedzibą Miejskiego Ośrodka Kultury. Jednak dopiero w 2000 roku oficjalnie stał się samorządową jednostką kultury finansowaną przez Miasto Tychy. W ramach struktury organizacyjnej teatru działa Pasaż Kultury „Andromeda” oraz Miejska Galeria Sztuki „Obok”. Teatr Mały jest również organizatorem wielu rozpoznawalnych na arenie ogólnopolskiej festiwali teatralnych tj. Tyskie Spotkania Teatralne, Tyski Festiwal Słowa LogosFest czy Tyski Festiwal Monodramu MoTyF.

Teatr Mały nie posiada własnego zespołu aktorskiego i z założenia funkcjonuje jako teatr impresaryjny, jednak od 2013 roku w ramach jego działalności powstało wiele przedstawień, których jest producentem. Od września 2019 roku dyrektorem Teatru Małego jest Paweł Drzewiecki, którego program oparty jest        na budowaniu trwałych relacji z widzem i współpracy z lokalnym środowiskiem artystycznym. Działalność teatru opiera się na koncepcji programowej RELACJE. W 2020 roku, ze względu na pandemię i zamknięcie instytucji kultury w ramach działalności on-line teatru powstała sztuka Iwana Wyrypajewa “Iluzje” w reż. P. Drzewieckiego oraz słuchowiska tj. “Dialogi na cztery nogi” Jonasza Kofty                i Stefana Friedmanna, “Świnka –sztuka teatralna w jednym akcie” A. Osieckiej        czy słuchowisko dla najmłodszych “Pantoflisko” (A.Osiecka).

                                                         


 

TM

Mumio to sceniczne szaleństwo – inscenizacyjne, literackie, muzyczne. Są przy tym niezwykle konsekwentni w realizowaniu swojej, oryginalnej wizji humoru. Uwielbiają wszelkie ludzkie potknięcia i niezręczności. Nie wyśmiewają ich jednak, ale podchodzą do nich z czułym zainteresowaniem i prezentują                 w spektaklach przy pomocy doskonałego warsztatu aktorskiego.

Aktorzy Jadwiga i Dariusz Basińscy oraz Jacek Borusiński po doświadczeniach   z repertuarem dramatycznym (od Eurypidesa, Szekspira, po Jarry'ego, Buchnera, Nabokowa czy Ghelderode) stworzyli projekt autorski. Wtedy, jeszcze jako Teatr Epty-a wystawili w 1998 roku spektakl pt. „Kabaret Mumio”. Grupa wkrótce          po debiucie, została nazwana jednym z największych odkryć sceny polskiej. Mumio zostało nagrodzone m.in. Teatralną Nagrodą im. Leona Schillera, Nagrodą ZASP oraz dwukrotnie Wiktorem. W drugim spektaklu do zespołu dołączył Jarosław Januszewicz, a obecnie skład poszerzony jest o multiinstrumentalistę Tomasz Drozdka (T.Etno).

                                                         


 

TnO

Teatr na Ostrowie zaprasza widzów do najbardziej niezwykłego miejsca                we Wrocławiu. W sercu miasta gra spektakle dedykowane w szczególny sposób dzieciom i młodzieży. Opowiada w nich o małych radościach i smutkach, jakie miewają najmłodsi. Nie boi się oswajać ich z wymagającymi tematami – niepełnosprawnością (w „Pączkowym drzewie”), odrzuceniem i mową nienawiści (w „Klik, i robisz co chcesz”), ale też wielowiekową historią miasta (w „Mały Ostrów, Wielki Tumski”). W przedstawieniach dba zawsze o przystępną formę, pamiętając, że dla każdego dziecka kontakt ze sztuką jest ważnym krokiem         w rozwoju emocjonalnym i społecznym.

Na Ostrowie Tumskim grane są nie tylko spektakle, ale także prowadzone            są teatralne warsztaty, w których udział mogą brać dzieci oraz młodzież. Warsztaty pokazują, że teatr jest jednocześnie tworzeniem sztuki i wytchnieniem od codzienności. Miejscem, w którym warto przełamać lęk do wystąpień publicznych, budować poczucie własnej wartości, nauczyć się poprawnie mówić  i rozwijać wyobraźnię. Teatr na Ostrowie współpracuje z Fundacją Pączkowe Drzewo. W ramach tej współpracy oferuje spektakle z kanonu szkolnych lektur.

                                                         


 

a

Grupa teatralna "Pingwiny" działa w Centrum Kultury i Sztuki w Sierpcu pod okiem instruktora - Pani Katarzyny Moskal. 
Grupę tworzy młodzież w wieku 13-15 lat, która spotykając się dwa razy w tygodniu, poznaje tajniki pracy teatralnej          i działa twórczo realizując przez to swoje pasje.

                                                         


 

h

Głównym celem statutowy Fundacji Wspierania i Rozwoju Kultury VIA CULTURAE jest upowszechnianie i wsparcie wszechstronnego rozwoju kultury,      w tym w szczególności rozwoju muzyki i sztuki polskiej o wysokich walorach artystycznych oraz humanistycznych; tak w Polsce jak i poza granicami kraju. Fundacja VIA CULTURAE istnieje od stycznia 2017 roku, w tym okresie zrealizowała m.in.:

"Łódź - jazzowa "Ziemia obiecana" i inne dzieła muzyki filmowej" – koncert Michał Kobojek Quartet w Filharmonii Łódzkiej im. A. Rubinsteina

Koncert Krzesimira Dębskiego, Anny Jurksztowicz i Łódzkiego Chóru Teatralnego Verdiana 
w Winnicy (Ukraina), we współpracy z Urzędem Marszałkowskim Województwa Łódzkiego 
i Konsulatem Generalnym RP w Winnicy, finansowany ze środków Ministerstwa Spraw Zagranicznych w ramach obchodów 100-lecia Odzyskania Niepodległości przez Polskę.

W lutym 2019 roku w Fundacji powstała Grupa Teatralna „Start”. W jej skład wchodzą: Anita Mertyn, Igor Mertyn, Rafał Zięba, Michał Kobojek, Sławomir Sulej, Edgar Grishchuk. Grupa zrealizowała monodram muzyczny „Mój jazz”, którego producentem jest Fundacja VIA CULTURAE. Prapremiera tego multimedialnego monodramu muzycznego była planowana na listopad 2020 w Teatrze Muzycznym w Łodzi, ale z powodu obostrzeń związanych z pandemią Covid-19, odbyła się 20 grudnia 2020 na kanale YouTube.  

                                                         


 

TU

W Teatrze Ucieczkowym tworzone są zdarzenia i sytuacje o charakterze widowiskowym z wykorzystaniem sposobów teatralnych. Grupa współdziała          i kreuje wydarzenia mające zarówno charakter artystyczny, jak i socjotechniczny. Działania prowadzone są poza instytucjami teatralnymi. Głównymi ideami przyświecającymi pracy parateatralnej są konteksty kulturowo – historyczne obejmujące obszar Dolnego Śląska, metafizyczność i surrealizm jako forma przekazu, oraz zniesienie podziału na wykonawców i obserwatorów.

Wśród osób współtworzących grupę są przewodnicy sudeccy, pracownicy placówek kulturalnych i oświaty, dlatego dla teatru ważne jest wykorzystanie przestrzeni, która nas otacza, a są nią Sudety. Grupa prowokuje, odtwarza, wskrzesza pamięć o tych, którzy byli na tej „scenie” przed nimi. Budzi do życia historie o miejscach zapomnianych, zagląda do legend. Mottem towarzyszącym grupie od lat jest zdanie: „Sudety są naszą sceną, a my aktorami”.